De coronastorm woedt over onze planeet maar in plaats van opzwepende golven van water, krijgen we te maken met golven van sterfte, van zieke mensen, van verlies. We worden overladen met nieuwsberichten uit alle hoeken en gaten van de wereld maar vooral uit onze eigen omgeving. We worden overstelpt met cijfers, feiten en aannames over deze nieuwe ziekte. We leven soms tussen hoop en vrees. Dit kennen we niet..

Hoe overleef ik deze situatie?

Een ding is duidelijk. We zitten in dezelfde storm maar niet in hetzelfde schuitje. Elk zit in zijn eigen boot of eigen scheepje en probeert de woeste golven van het coronavirus te bevaren. Dat lukt de een beter dan de ander. Dat is niet altijd te danken aan de behendigheid van iemand zoals we zo graag willen geloven. Dat heeft veel vaker te maken met puur geluk of pure pech. Een cliënt van mij heeft een vanaf de geboorte ziek kindje en ze zijn als de dood dat als corona hun gezin binnenkomt, het gelijk zal leiden tot een overlijden van hun kind.

Ontslag of faillissement
Een andere cliënt belde mij kort nadat de coronacrisis begon dat hij te horen had gekregen dat hij ontslagen was. Zomaar in een keer.. omdat het bedrijf te weinig reserves had en failliet ging na een paar weken. Hij kon er niets aan doen maar was zijn baan en een deel van zijn inkomen kwijt. Weer iemand anders ziet zijn eigen bedrijf in rook opgaan nu het evenementenseizoen dat in maart had moeten starten na de winter, plotseling wordt geannuleerd in al zijn facetten. Weg omzet na een slappe winter, weg hoop op een mooie werkzame toekomst tot aan de oude dag.. pure pech! Ik heb zijn laatste factuur verscheurd. Dit kan ik 'm niet aan doen.

Keihard werken!
Er zijn cliënten die geen of nauwelijks nog tijd hebben voor therapie en dat zijn mijn zorgcollega's in de ziekenhuizen, in de verpleeghuizen, in de zorginstellingen waar ze angstvallig zichzelf en hun patiënten proberen te behoeden voor de corona dood. Ze werken nog harder dan voorheen om de kwetsbare mensen te beschermen en te verzorgen. Ze draaien onnoemelijk veel diensten, op en af, al wekenlang aan een stuk. Als hun relatie er al niet onder leed, dan doet dat het nu zeker. Dit zijn de partners, de mamma's en pappa's die nauwelijks nog thuis komen en doodmoe zijn als ze hun partner of gezin weer zien. Die nergens anders meer aan toe komen dan werken en slapen. Die de lijnen van hun mondkapjes en beschermbrillen in hun gezicht gegroefd hebben. Ik zie ze nu nauwelijks meer.. ze hebben er geen tijd of energie voor. Iemand vertelde een onlangs: er moet geen tweede golf komen want dat trekken we niet meer, ik ben doodmoe..

Relaxter leven zonder stress
En dan zijn er de mensen die er wel bij varen. Wiens scheepje het prima doet op de corona zee. Dit zijn de mensen die nu thuiswerken of niet werken en die meer rust ervaren in hun leven. Hun jachtige bestaan is veranderd in een oase van rust. Geen vroeg opstaan meer om vervolgens aan te schuiven in de zoveelste file ondanks spitsstroken. De cliënten die weliswaar hun collega's missen door het vele thuiszitten maar die de rust wel kunnen waarderen nadat ze jarenlang op rumoerige kantoortuinen hebben moeten werken in vaak slechte lucht kwaliteit. Hun bootjes voelen wel golfjes maar de dagelijkse werkstress is verdwenen. Ze kunnen hun eigen tempo aanhouden in harmonie met hun levensritme van thuis. Een verademing voor sommigen die voor het eerst sinds tijden, dagenlang kunnen genieten van de warme lentezon.

Thuisonderwijs en puberproblemen
Sommige cliënten worstelen in hun bootje met hun kinderen en het lesgeven thuis. Ze krijgen hun pubers niet aan de slag voor tienen in de ochtend. Het geeft tumult en rumoer en er is meer strijd dan anders op hun schip. Het is zwaar voor ze, 24/7 op elkaars lip zitten zonder veel contact met de buitenwereld is nijpend. Sportclubs en verenigingsleven liggen stil er is geen ontsnappen en ontspannen aan. Hoewel de zee ruw is, is er in het bootje misschien nog wel meer gevaar? Dadelijk valt er iemand buiten de boot. Valt het bootje uit elkaar, is de spanning teveel, te hoog. Combinatie van thuiswerken en onderwijs geven is zwaar.



Ieder zijn eigen ervaringen
En zo is deze storm voor iedereen anders.. voor iedereen voelt het anders. Een nieuwe ervaring die nieuwe inzichten brengt over hoe je leven was, hoe het leven nu voor je is en hoe je de toekomst ziet. Welke toekomst dan ook. Dat valt soms mee en is een geluk bij een ongeluk en soms is het erg zwaar, spannend en moeilijk. Misschien verlies je iemand waar je veel van houdt, wordt er iemand in je omgeving ziek en voel je angst om je eigen gezondheid of die van een ander. Verlies je je baan, je bedrijf, je omzet. Verlies je je gezin, je huwelijk, je partner. Misschien zeil je net langs de gevaarlijke corona kliffen maar loopt je scheepje averij op en moet er lang gewerkt worden aan herstel.

Voor iedereen zeg ik: Hou vol. Help elkaar en als het echt niet meer lukt alleen, vraag dan hulp. Er zijn veel hulpverleners die je willen helpen. Die werken en die door gaan. Niet alleen in de ziekenhuizen of bij de zorginstellingen maar ook de praktijken zoals ik. Je hoeft het niet alleen te doen! Neem contact op als je hulp nodig hebt dan kijken we samen wat er mogelijk is.

0
0
0
s2sdefault