Wat je denkt bepaalt je gevoel en wat je voelt bepaalt je gedachten. Een onlosmakelijk geheel.. of kan je daar ook wat aan veranderen?

 

Als mensen psychische klachten hebben dan zitten ze in de knoop als het gaat om hun denken, hun gevoel en de situatie waarin ze zich bevinden. Ze denken vaak dat alles een vaststaand geheel vormt en dat er slechts een waarheid is. Ergens beseffen ze ook wel dat dit wereldbeeld en het beeld van de werkelijkheid niet helemaal klopt want ze ervaren een chaos in hun hoofd en komen er zelf niet meer uit. Het feit dat ze hulp vragen of gezocht hebben, laat zien dat ze beseffen dat het zo niet meer gaat. Dat ze vastgedraaid zijn in hun eigen gedachtenpatronen of dat hun gevoelsleven hen alle hoeken van de spreekwoordelijke kamer laten zien. 

Psychisch koorts hebben
De eerste stap die we maken bestaat uit een aantal verkennende gesprekken waarbij we samen de situatie in kaart brengen, de gedachten helder krijgen en het gevoel de ruimte krijgt om er te mogen zijn. Weggedrukte of gerationaliseerde gevoelens worden ontdaan van hun remming en mogen er zijn. Zo kan er diep verdriet naar boven komen wat lang geleden is verstomd en ook de angst mag er zijn, zodat we samen kijken naar wat er nou werkelijk aan de hand is. Emoties en gevoelens kan je pas begrijpen als je ze toelaat en bespreekbaar maakt. Ze zijn de eerste signalen van de psyche dat er iets aan de hand is wat aandacht vraagt. Het is net zoiets als koorts krijgen.. dat kan je een tijdje onderdrukken met paracetamol en soms gaat het vanzelf wel weer over maar koorts is een signaal dat er iets is. Het kan ook duiden op een ernstige infectie of ziekte. Het lichaam heeft dan rust nodig en er is hersteltijd nodig. Zo geldt dat ook voor onze psyche. 

Een kaartje maken in het oerwoud van gedachten
De volgende stap gaat over disfunctionele gedachten en gevoelens hebben ten opzichte van de situatie waarin je je bevindt. Nadat alles in kaart is gebracht worden er verbanden gelegd. Je gaat ontdekken waar je gevoelens en gedachten vandaan komen. Hoe ze zijn ontstaan en waardoor ze getriggerd raken en psychische pijn doen. Niet zelden zit daar oudere pijn onder. Nare gebeurtenissen uit het verleden die zich maar telkens lijken te herhalen omdat we ze niet goed verwerkt hebben. We zijn ons niet bewust van de zaadjes uit het verleden, die inmiddels een oerwoud aan ondoordringbare stekelplanten in ons hoofd hebben gevormd. We raken verstrikt in het labyrinth van ingesleten gedragspatronen zonder in staat te zijn om de uitgang te vinden. We leven in het donker van ons verdriet, angst of depressie omdat we niet meer weten waar we het licht van ons bewust zijn kunnen vinden. We denken dan in vicieuze cirkels, we struinen door ons psychische donkere bos onbewust zonder routebeschrijving en we lopen in cirkels. 

De paden in je hoofd
Bij elke gebeurtenis roepen we dan: "zie je wel.. het lukt mij niet, ik kan dit niet, ik kom er niet meer uit". De negatieve zichzelf vervullende voorspelling wordt uiteraard vanzelf werkelijkheid want of je nou denkt dat je het kan of denkt dat je het niet kan, je hebt altijd gelijk. Dat wat je voor "waar" ziet en aanhoudt, wordt vanzelf waar. Daar hoef je vaak niet eens zoveel aan te doen, vooral niet als je telkens het zelfde psychische denkpatroon volgt en de (neurale) paden in je hoofd daar stevig gevormd zijn. Dan zal de uitkomst heus niet plotseling veranderen en loopt je ego als vanzelf telkens hetzelfde pad af. Dan heb je iemand nodig die met je mee loopt in jouw oerwoud. Die zoekt naar verborgen schatten en signalen, die lichtpuntjes ziet en die je naast je staat als je op een kruispunt belandt. Iemand die je slimme vragen stelt over wat je ziet en waarneemt, zodat je ook andere dingen in je oerwoud gaat zien. Dat je ziet dat er wel degelijk verschillende paden zijn maar dat ze verborgen liggen. En dat er uiteindelijk een (neuraal) pad is wat leidt naar een prachtige bloemenweide, waar het licht schijnt en waar je kan genieten van het uitzicht en de ruimte van mogelijkheden die er in een keer voor je liggen. 

Richting geven aan denken en gevoel
Deze mentale zoektocht is vaak een tijdelijke zoektocht in het oerwoud van je vastgeroeste denk en gevoelscirkels en zichzelf vervullende voorspellingen. Het enige wat je hoeft te doen is om hulp te vragen. Iemand te vragen om een tijdje met je mee te lopen en te kijken. Iemand die de weg een beetje weet in een psychische warboel en al vaker met dat bijltje gehakt heeft. Een soort van psychische boswachter die je kan vertellen over jouw bos en de bomen. Over de planten die daar groeien en welke je kan koesteren en welke je beter wat terug kan snoeien. Die je helpt om dode bomen van je pad te halen, schimmels en parasieten weet te ontmaskeren zodat je ze op kan ruimen en die wat richtingaanwijzers plaatst zodat je zelf later altijd weer zelf de weg terug kan vinden. 

0
0
0
s2sdefault